شوشتر با پشتوانه ۱۷۰۰ سال شهرنشینی و دارا بودن سازه‌های آبی منحصربه‌فرد، این روزها در کانون توجه سیاست‌گذاری‌های جدید حوزه میراث‌فرهنگی قرار گرفته است. عاطفه رشنویی،

مدیر باسابقه و متخصص در حوزه میراث‌فرهنگی، در گفت‌وگو با خبرنگار میراث‌آریا، به تبیین راهبردهای نوین برای هم‌افزایی دستگاه‌های اجرایی، نقش صنوف در گردشگری و ضرورت آشتی مردم با «روح مکان» در این شهر جهانی پرداخت.

شوشتر؛ شهری که بدون مردم معنا نمی‌شود

عاطفه رشنویی در پاسخ به پرسشی درباره ضرورت نشست‌های هم‌اندیشی با فعالان اجتماعی و فرهنگی شوشتر، با بیان اینکه شوشتر یک شهر مردمی است، تأکید کرد: حیات شوشتر بر پایه زندگی جاری است. شهری که قرن‌ها مرکز ثقل سیاسی، اقتصادی و اجتماعی بوده، نمی‌تواند میراث خود را جدا از مردم ببیند. نغمه‌های آسیابانی، ادبیات آب و پیوند روزمره مردم با سازه‌های آبی، هویت این شهر است. حذف مردم از این معادله به معنای حذف ذی‌نفعان اصلی و شکست در برنامه‌ریزی است؛ بنابراین هدف ما از این گفت‌وگوها، رسیدن به یک نسخه توسعه پایدار واقعی با مشارکت همه طیف‌هاست.

ظرفیت نهفته صنوف در زنجیره گردشگری

رشنویی در بخش دیگری از این گفتگو، به پتانسیل نیروی انسانی شوشتر اشاره کرد و گفت: ظرفیت نیروی انسانی در این شهر فراتر از انتظار است. نکته‌ای که شاید کمتر به آن توجه شده، نقش صنوف در شبکه گردشگری است. از نانوا و شیرینی‌پز گرفته تا عطرفروش و سایر مشاغل؛ این افراد در خط مقدم مواجهه با گردشگر هستند. اگر ما در میراث‌فرهنگی هوشمندانه عمل کنیم و دوره‌های آگاهی‌بخشی را برای انتقال اطلاعات صحیح ترویج دهیم، هر یک از این صنوف به مبلغان و حامیان میراث‌فرهنگی تبدیل خواهند شد که در نهایت منجر به باز شدن دریچه‌های جدیدی به روی توسعه پایدار شهر می‌شود.

اعتمادسازی؛ پیش‌شرط صیانت از آثار تاریخی

او اعتمادسازی را اولویت کوتاه‌مدت و راهبردی خود برای مدیریت میراث جهانی شوشتر دانست و اظهار داشت: برای حفاظت از حریم و عرصه آثار، مردم باید این واقعیت را حس کنند که صیانت از بنا، تنها وظیفه دولت نیست، بلکه یک چرخه اقتصادی است که عواید آن به سفره خودشان بازمی‌گردد. وقتی مردم احساس کنند که حفاظت از رودخانه یا جلوگیری از تخریب یک بنای تاریخی، مستقیماً بر بهبود وضعیت معیشت و رونق کسب‌وکارشان تأثیر دارد، به بهترین حافظان میراث خود تبدیل می‌شوند.

به سوی سازمان مدیریت مقصد

رشنویی درباره الگوی مورد نظر برای اداره شوشتر توضیح داد: نباید نگاه جزیره‌ای به میراث داشته باشیم. میراث مذهبی، ادبی و ناملموس شوشتر باید در یک شبکه درهم‌تنیده عمل کنند. ما به الگوی سازمان مدیریت مقصد نیاز داریم؛ یعنی نقاطی که به صورت پشتیبان با هم کار می‌کنند و یکدیگر را تقویت می‌کنند تا در نهایت، شهر به بهترین شکل معرفی و اقتصاد گردشگری آن رونق یابد.

هم‌افزایی دستگاه‌ها؛ عبور از بن‌بست اداری

یکی از محورهای مهم این گفت‌وگو، نقش فرماندار و دستگاه‌های اجرایی در حمایت از میراث‌فرهنگی بود.

رشنویی در این باره گفت: شوشتر نیازمند هم‌افزایی دستگاه‌های دولتی است. در جلساتی که با فرماندار داشتم، رویکرد ایشان برای هماهنگی بیشتر دستگاه‌ها امیدوارکننده بود. فرماندار می‌تواند به عنوان حلقه ارتباطی، دستگاه‌های مختلف را روی ریل میراث‌فرهنگی قرار دهد تا تمام فعالیت‌های شهری، از خدمات شهری گرفته تا برنامه‌ریزی‌های عمرانی، حول محور میراث جهانی شوشتر تنظیم شود. این هم‌افزایی می‌تواند شوشتر را از رکود و بن‌بست‌های اداری نجات دهد.

آشتی با روح مکان

رشنویی در پایان با تأکید بر میراث ماندگار ادوار گوناگون تاریخی در این شهر خاطرنشان کرد: شوشتر دارای یک «روح مکان» بسیار پایدار است؛ چیزی که باعث شده کالبد تاریخی آن در طول ۱۷۰۰ سال سرپا بماند. تمام تلاش ما این است که مردم را با این روح مکان آشتی دهیم. اگر این آشتی برقرار شود، نگهداری از آثار تاریخی دیگر یک کار تحمیلی نیست، بلکه یک باور قلبی و بخشی از سبک زندگی مردم می‌شود.

انتهای پیام/